Jaarafsluiting 2014

Een tijdje al geen blog meer geschreven mede door mijn drukke werkzaamheden en de nodige cursussen die ik voor de baas mocht volgen.
Maar vandaag dan toch maar de jaarafsluiting niet dat jullie heel veel gemist hebben maar zoals een goed blogger betaamt moet je wel even met een fatsoenlijke jaarafsluiting komen.
Althans dat is mijn bescheiden mening.
Zoals ik in het begin van het jaar schreef zou dit een jaarlijst jaar worden echter zoals dat wel vaker gaat bij mij duurt dat jaarlijsten ongeveer 3 maanden ;-).
de uiteindelijke teller is dan ook op 215 blijven hangen.
Het soorten achterna jagen is ook afgelopen ik ga geen ellenlange stukken meer rijden om een vogeltje te bekijken voor 10 minuten dit meestal door chronisch tijd gebrek.
Punt 1 is dat zonde van mijn toch al spaarzame tijd punt 2 kost het gigantisch veel brandstof en laten we eerlijk zijn het is ook nogal milieu belastend.
Toch wil ik jullie het verhaal van de laatste 2 niet onthouden.
We beginnen met de Spaanse mus, dit beestje werd ontdekt al foeragerend tussen de Vinken op de Maasvlakte.
Een pokke eind rijden vanuit Friesland en ik was dan ook niet van plan om dat beestje te gaan twitchen.
Nu moest ik echter door mijn werk naar het altijd gezellige Breda en tja dat is toch redelijk in de buurt van de Maasvlakte ik besloot dan ook om wat eerder te weg te gaan en een poging te doen om het beestje op mijn lijst te krijgen.
Uiteindelijk was het maar 3 kwartier omrijden en drie kwartier is binnen een uur wat ik als grens gesteld had om te gaan rijden voor een soort.
Welke grens zullen jullie zeggen, nou de grens van maximaal een uur omrijden of rijden vanaf de plaats waar ik op dat moment ben of moet zijn.
Aangekomen op de plaats waar het beest zou zitten stonden er natuurlijk al meerdere vogelaars aandachtig rond te turen.
Helaas was het beest die dag nog niet gezien en tja wederom door mijn chronische tijd gebrek besloot ik om maximaal een half uurtje mee te zoeken.
Na een kleine 10 minuten kwam het beestje echter ineens aanvliegen en ging uitgebreid zitten eten en rusten op een daar aanwezig klein grasveldje.
Alle aanwezige natuurlijk als een gek naar het ding toe waardoor deze weer opvloog en even verderop op een hek de boel eigenwijs ging zitten bekijken.
Ik besloot om snel wat bewijsplaten te schieten en verder te gaan naar het altijd mooie Breda.
De bekende platen zijn echter van zo'n slechte kwaliteit dat ik jullie deze bespaar.
Des al niet te min soort 322 was binnen en mijn dag kon niet meer stuk wat een heerlijk eigenwijs beestje was dat zeg.
De rest van het jaar werd in beslag genomen door cursussen en er werd gelukkig ook niet zo heel veel gemeld.
Echter daar kwam ineens de melding van een Witkruintapuit ergens in Zuid Holland.
Te bizar voor woorden eigenlijk want na dat ik eerst mezelf verdiept had in het beestje blijkt dit een Afrikaanse soort te zijn wat ook nog eens geen trekvogel is dus een standvogel.
Aan de hand van foto's geplaatst bij de waarnemingen bleek het beest ook nogal erg slechte teentjes te hebben en ik kon dan ook al snel voor mezelf de beslissing nemen dat dit voor mij een escape was.
Een paar weken later werd er hemelsbreed 15 kilometer  verderop ineens een Afrikaanse Woestijngrasmus gezien hmmmmmm ook een erg mooi vogeltje maar de toevalligheden wat dat betreft lagen er wat mij betreft veel te dik bovenop ook dit is namelijk  een standvogel en tja een Witkruintapuit en een Afrikaanse Woestijngrasmus op 15 kilometer van elkaar dat moet zelfs bij de doorgewinterde vogelaar toch wel vraagtekens oproepen.
Het was voor mij dan ook geen reden om erheen te gaan en deze toch wel mooie vogels te laten voor wat ze waren.
De maand december kwam er aan en de feestdagen stonden dan ook al op de deur te kloppen.
Voor de meesten onder ons een tijd van gezellig samen zijn en genieten van elkaar.
Voor ons echter niet ons zeggen de kerstdagen niet veel en voor mij is het altijd tweede kerstdag in de auto naar Brabant om mijn zoon op te halen die dan een paar dagen aan het eind van het jaar zijn vader komt vervelen.
Dit is ook een jaarlijks terugkerend fenomeen en ik moet zeggen het bevalt me altijd prima.
Echter hij word ouder en wil graag oud op nieuw met zijn maten in Brabant door brengen wat ik volkomen begrijp want toen ik zelf die leeftijd had vond ik er bij mijn ouders ook niet echt veel meer aan.
Dit houd echter wel in dat ik dus oudjaarsdag de hele dag in de auto zit en daar had ik dit jaar niet echt heel veel zin in.
Ik besloot dan ook om hem de 30ste terug te brengen.
Nu werd er rond die tijd al een dag of wat een Pallas Boszanger gemeld in de Oostvaardersplassen en even verderop bij Biddinghuizen een Kleine Topper.
Toch wel twee soorten die ik graag op mijn levenslijst wil toevoegen dacht ik en daar het in totaal misschien een half uurtje omrijden was besloot ik om die twee toch maar te gaan bekijken.
Echter de Pallas Boszanger werd natuurlijk op de 30ste niet meer gemeld.
Grrrrr gelukkig werd de Kleine Topper wel weer gezien en ging de reis via Biddinghuizen naar Brabant.
Zo gezegd zo gedaan en al snel kwamen we aan in Biddinghuizen de auto geparkeeerd en de dijk over gestoken en wat ik daar zag.......
Pffffffff ik denk wel een 10000 Kuif en Tafel eenden wat een gigantische hoeveelheid eenden zat daar zag.
Hoe was het de ontdekker gelukt om daar net die ene kleine Topper tussen uit te halen echt knap werk.
De moed zakte me in mijn schoenen maar gelukkig stonden er een paar mensen te kijken door telescopen dus mijn moed kroop langzaam weer wat omhoog.
Snel er heen gelopen en de vraag gesteld issie in beeld????
Er werd bevestigend ge-antwoord en het beest bleek vooraan met de kop in de veren rond te dobberen tussen de vele Kuifeenden.

Snel maar weer de bewijsplaatjes geschoten en door naar Brabant ik had tenslotte nogal een lange reis te gaan.
Het jaar is nu ten einde en ik ga me weer voornemen om eens een jaarlijst bij te houden ik ben benieuwd hoelang ik het vol ga houden dit jaar dus geëindigd op 215 voor het jaar en 323 voor de levenslijst.
Ik  hou jullie volgend jaar weer op de hoogte hopenlijk wat vaker dan het afgelopen jaar we zullen zien.

318-319-320-321

Even een update met vier toch wel redelijke soorten al zeg ik het zelf.
De eerste was er eentje die ik al verschillende malen gemist had eerst een keertje in Groningen de tweede keer in Limburg.
Welke zullen jullie je nu afvragen natuurlijk.
Het gaat om de Ralreiger, deze kleine reiger werd gemeld op vrijdag terwijl ik op de terugweg was vanuit Brabant naar het mooie Friesland met natuurlijk mijn zoon in de auto.
Deze keer maar geen overleg gepleegd met hem hij was ziek uit school gehaald door mij dus had ik extra tijd over en besloot daarom zonder enige vorm van overleg naar het beest te gaan welke gemeld was in Heeg.
Daar aangekomen zat Haije Valkema al met zijn telescoop de oever af te turen en had het beest even in beeld gehad maar het laatste half uur helaas niet meer.
Ik had het nog wel even aan tijd en daar mijn zoon 15 is heeft die nog weinig keus als zijn vader besluit om even te blijven.
Lang duurde het echter niet want na een 10 tal minuten vloog er ineens een kleine witte reiger op vanuit het riet, daar was de Ralreiger snel proberen wat plaatjes te schieten als bewijs wat redelijk lukte.

Wat een klein beestje was dat zeg dacht namelijk eerst dat het een meeuw was maar gelukkig kon ik de typische reiger houding zien waardoor ik het beest al snel als Ralreiger kon determineren.
Nog even gewacht op Marchel Stienstra die met de hele familie onderweg was naar een familie weekend maar deze mooie soort toch ook even wilde meenemen.
Toen snel naar huis voor mijn welverdiende weekend.
Een week later was ik onderweg naar huis toen er bij Zwolle of all places een Rosse Franjepoot.
Daar dit toch wel een soort was die ik graag wilde zien en hij onderweg naar huis zat was de keuze niet zo moeilijk een klein stukje omrijden dus.
Na wat zoek werk om de juiste weg te vinden kwam ik bij een uitkijkpunt over een mooi stukje natuur waar het vrouwtje in zomerkleed rustig rondstapte.
Mijn gebruikelijke bewijsplaatjes gemaakt en snel de foto op waarneming gezet met de waarneming zelf natuurlijk.
Thuis aangekomen dacht ik de foto's op de computer te hebben gezet en formatteerde mijn geheugen kaartje iets wat ik normaal altijd pas doe als ik gecontroleerd heb of de foto's er wel goed op staan....... jullie raden het al dit keer dus niet en ja hoor het ging fout geen foto's op de laptop dus helaas ook geen foto bij dit verhaal van dit mooie beest... gelukkig had ik er bij waarneming al eentje staan dus bewijs is er wel ;-).
Een maand later werden er meerdere Lachstern's gemeld in Groningen en besloot ik maar eens te gaan kijken of ik die aan mijn levenslijst kon toevoegen.
Daar aangekomen kon ik kiezen uit twee plekken waar tussen de beesten op en neer vlogen hmmm dat was dus zoeken geblazen.
Aangekomen op de eerste plaats was er niks te zien als wat visdiefjes deze zaten er wat op een buis die in het water lag.
Even snel gekeken of de Sterntjes er tussen zaten wat helaas niet het geval was.
Ik besloot om naar de andere plek te rijden toen ik op de terugweg ineens het typische geluid hoorde waar het beest zijn naam aan dankt.
Een snelle blik omhoog met de verrekijker en daar vloog er eentje yes nummer 320 was binnen helaas vloog het beest achter een stel bomen door en kon ik hem daarna niet meer terug vinden helaas.
Door dat gebeuren kon ik dus jammer genoeg ook geen bewijsplaatje maken.
Omdat het vakantie is en voor een hoop mensen al was besloot ik om een vistochtje te maken op de MS Tender.
Op een erg drukke volle boot was er niet heel veel ruimte om te vissen en bedacht ik me om eens wat ruimer rond te kijken naar wat er zoal aan Meeuwen spul rond vloog naast de boot en verder de zee op.
Na een paar keer gestopt te zijn om te proberen wat Makrelen te vangen zag ik in de verte mijn nummer 321 vliegen snel de camera gepakt om ondanks de afstand en de deining te proberen het beest vast te leggen.
Wat weliswaar waar lukte maar door een domme fout van mij stond mijn iso op 1600 wat natuurlijk veel te hoog is om een mooie foto te maken het bewijsplaatje was er dus echt klagen mag ik niet.
Het betreft ook geen zeldzaamheid en het is meer een schaamsoort die ik hierdoor heb weg gewerkt de Jan van Gent.

Niet mijn beste foto maar zoals altijd een redelijk bewijsplaatje.
Nummer 321 is alweer een feit en het jaar duurt nog 3,5 maand we zien wel waar het schip strand dit jaar.
Ik hou jullie op de hoogte.

2014 wat een begin

Pfff 2014 is nog niet eens een maand oud of daar is de eerste echte dikke knaller al binnen.
Op zaterdag laat in de middag word er ineens een Bruine Klauwier gemeld, natuurlijk veel te ver weg het beest zit bij Netterden te ver om voor het donker te halen en op zondag moet ik toch naar Brabant dus tja maar hopen.
Klauwieren zijn normaal nachttrekkers maar daar het niet echt trektijd is had ik alle hoop dat het beest er dus op zondag nog zou zitten.
Na een kort overleg met mijn zoon besloot ik om mijn wekelijkse voetbalwedstrijd van mijn favoriete club dit keer maar eens te laten voor wat het was en om twee uur eerder te vertrekken naar Brabant zodat ik een kleine tussenstop zou kunnen maken bij de Klauwier.
Zoon lief was het er niet helemaal mee eens want ook hij heeft het rood witte bloed door zijn aderen stromen en wilde eigenlijk de wedstrijd niet missen, maar goed hij is afhankelijk van mij en zou toch mee moeten, dan maar met een chagrijnige zoon in de auto.
Onderweg kwam ik erachter dat het redelijk in de buurt is van Zeddam en laat daar nu net toevallig een collega wonen.
Snel even contact gemaakt en ook hij zou even naar de Bruine Klauwier komen waarna we bij hem even een bakkie koffie zouden gaan drinken alvorens de weg naar het zuiden zou worden vervolgd.
Aangekomen op de plaats waar het beestje gezien was stonden gelukkig nog meerdere auto's waardoor ik zeker wist dat ik goed was.
Snel de scoop uit de wagen genomen de zoon de camera om de nek gegooid voor het bewijsplaatje en het weiland ingestapt.
Er naar toe lopend kwam ik wat mensen tegen die op de terug weg waren en deze bevestigden dat het beestje er nog zat maar dat het verzoek van de boer was gekomen om niet meer het weiland in te gaan vanwege het vertrappen van het gras.
Aan de grote hoeveelheid sporen kon ik me dat goed voorstellen, de boer zelf liep echter nog in het land en hij vond het geen probleem als ik nog even zou kijken als er vanaf de maandag maar niemand meer inging.
Ik kon dat natuurlijk niet beloven maar hoopte dat het de maandag goed zou gaan want dat er nog meer mensen zouden komen was wel duidelijk natuurlijk.
Een goede maand na de Bruine Klauwier werd er een Kleine Trap gevonden in Drenthe en wederom was het een vrijdag dat ik er heen kon samen met zoonlief.
Weer een nieuwe soort en wat voor 1 als dat zo door zou gaan zou er heel wat bijkomen dit jaar.
Helaas zat de Trap in een erg groot onoverzichtelijk gebied waardoor het maken van een bewijsplaat niet echt gemakkelijk was, ik bespaar jullie dus ook de miserabele foto.
Dit geldt tevens voor de bruine klauwier ook deze zat niet echt dichtbij en zoals boven beschreven was het ook niet wenselijk om door de wei te banjeren.
Inmiddels was ook het jaarlijsten er alweer een beetje bij in geschoten wat mezelf niet echt verbaasd goede voornemens zijn aan mij niet echt besteed dit wat betreft jaarlijsten maar ook het stoppen met roken bijvoorbeeld alhoewel ik nu inmiddels met poging 4 bezig ben.
een 14 dagen na de Kleine Trap kon ik echter toch alweer een nieuwe bijschrijven te weten het Bokje een vrij algemene vogel maar erg moeilijk te spotten laat staan te fotograferen maar 316 was wel een feit.
Nu heb ik van het Bokje nog geen foto kunnen maken en zo hou je als vogelaar toch nog altijd een wens open om als fotograaf nog een foto te maken van dit beest.
Een rustige maand volgde waarin wel het een en ander gemeld werd maar ik geen tijd had om fanatiek te twitchen.
Een maand later kwam toch 317 binnen waaien wederom geen zeldzaamheid maar een vrij algemene Waterpieper.
Dit was een soort die je overal wel tegenkomt van Limburg tot hier in Friesland je moet er alleen even tegen aan blunderen zoals we dat zo mooi zeggen. Dat gebeurde uiteindelijk op 10 minuten van huis in een mooi nieuw aangelegd gebied.

ook niet de meest mooie foto maar wel een duidelijke bewijsplaat.
Ondertussen hadden we bij mijn basis op de Veluwe een mooi hutje gemaakt.
De we in deze zijn Michel Bulte en ondergetekende natuurlijk.
Omdat als ik de kans krijg toch een mooie foto wil maken was dit hutje een ideale uitkomst om tijdens mijn lunchpauzes en net na het werk hierin lekker te ontspannen en tegelijk foto's te maken van vogels.
In de eerste weken na dat we klaar waren konden we al 24 soorten bijschrijven als bezoekende op ons watertje.
Sommige van deze soorten zijn echter zo kort ter plaatse dat het niet eens mogelijk was om er een foto van te maken maar wederom zo hou je iets te wensen over.
Ben er nu namelijk achter als je zo zit word je erg kritisch over hoe je een foto wil hebben.
Maakte ik van de eerste Appelvink die we op bezoek kregen nog een foto of 100, tegenwoordig moet het echtpaar wel op een speciale manier gaan zitten anders knip ik niet 1 keer.
Al blijft het een bijzonder mooie fotogenieke vogel.

Het twitchen dus op een laag pitje en daar heb ik op sommige momenten redelijk veel spijt van.
Zo werd er op Koningsdag een Witstaartkievit gemeld in Den Helder en tevens een voor Nederland nieuwe soort de Roodkeellijster deze echter bij Heemskerk en 5 kilometer te lopen in het duin.
Ok de Roodkeel zou ik zeker niet doen dat zou alleen maar stress opleveren en daar had ik geen zin in voor de Witstaart wilde ik wel een uitzondering maken, na kort overleg met mijn vriendin besloten we naar Den Helder te gaan waarna echter kort nadat we dat besloten hadden het bericht kwam dat de vogel hoog was opgevlogen en vertrokken was richting zuid oost.
Dit was voor mij reden om niet te gaan en we besloten dan ook richting Dokkum te gaan voor een bezoekje aan een van de vele vrijmarkten (soms moet je de vrouw ook haar zin geven).
Bij thuiskomst bleek de vogel niet te zijn vertrokken maar een stukje verder was gaan zitten en  nu inmiddels weer op de oude plek zat.
De volgende dagen bleef het beest maar zitten en ik kreeg goede hoop dat hij er op vrijdag ook nog zou zijn dat was de dag waarop ik toch in Den Helder moest zijn.
Helaas op woensdag werd wederom gemeld dat hij hoog was opgevlogen en inderdaad de donderdag werd hij niet meer gezien.
Moraal van dit laatste stukje wat voor de ene hoog is is voor een Witstaartkievit een rondje vliegen om ergens anders te gaan zitten, wat voor een ander hoog is is voor diezelfde Kievit reden om te vertrekken zodat ik hem helaas niet heb kunnen zien,
Maar ook hier geldt er moet wat te wensen over blijven.
Al met al staat de teller op 317 en gaan we langzamerhand toch het twitchen weer een beetje oppakken ik mis teveel mooie soorten die misschien wel nooit meer terug komen.
Ik hou jullie op de hoogte

Wat brengt 2014?

Wat zal 2014 ons brengen?
Zo een jaar als vorig jaar zal het waarschijnlijk niet worden maar je weet het natuurlijk nooit.
Vorig jaar mooi afgesloten met het Dwerguiltje in Overijssel.
Ik ga hier nu niet meer over zeggen alhoewel als ik de situatie aldaar bekijk het weinig uitmaakt of ik er iets over vertel of niet.
Maar afspraak is afspraak en ik vertel hier later nog wel een keertje over met foto's.
De eerste dagen van dit jaar werd er een Sneeuwuil gemeld op Texel en later op Vlieland.
Nu ben ik niet zo van naar het eiland vliegen voor een soort maar dit was wel een erg mooie.
Vooral na het uilen geweld van de afgelopen weken.
Via de whatsapp groep gevraagd of er meer mensen zin hadden om te gaan en al snel bleek dat we met 4 man die kant op zouden gaan.
Die dinsdagmorgen in alle vroegte opgestaan en de mannen in Leeuwarden opgehaald zodat we op tijd op de boot konden zitten.
De ellende van Vlieland is dat er weinig boten heengaan en ook weinig van terug komen.
We hadden de eerste boot en zouden de laatste van 1700 uur terug nemen.
Eenmaal op de boot besloten Harm en u blogger toch maar op het dek te gaan staan en al snel zagen we de eerste Roodkeelduiker voorbij vliegen.
Zo de eerste nieuwe voor de jaarlijst was binnen en binnen niet al te lange tijd volgden er meerdere zoals de Topper en de Eider.
Vervolgens hingen er natuurlijk wat meeuwen achter de boot waaronder een mooie Drieteenmeeuw.
Omdat ik mijn camera nog beneden had liggen helaas geen plaatjes van gemaakt ik wilde de batterijen zoveel mogelijk sparen voor de doelsoort van vandaag de Sneeuwuil.
Toen de boot na anderhalf uur eindelijk aanmeerde stond er een windkracht 7 en dat was natuurlijk vrij vervelend voor een niet fietser zoals ik.
Daarom besloot ik ter plekke mijn fietshuur op te waarderen naar een elektrische fiets.
Dat zou mij een hoop ellende schelen want zoals de windrichting was zouden we de eerste 7 kilometer flink tegen de wind in op moeten fietsen.
Ruurd Jelle besloot samen met Mark om toch voor de gewone fiets te gaan man o man wat hebben ze daar spijt van gekregen zeg na een 200 meter kwam het eerste obstakel een hoog duin waar we tegen op moesten met de tegen wind.
Al snel liepen Harm en ik dan ook voor op die twee en was het regelmatig wachten.
Aangekomen op de plaats waar het beest daags ervoor het laatst was gezien besloten Harm en ik alvast opzoek te gaan.
Maar helaas geen Sneeuwuil te bekennen.
Nadat we de hele omgeving hadden afgespeurd met meerdere vogelaars en we het eigenlijk meer dan zat waren besloten we nog 1 keer naar de plaats te gaan waar het beest het meest gezien was langs het pad van 20 bij de daar aanwezige kraal.
Ook daar was echter niks te vinden en teleurgesteld keerden we terug naar de haven waar we eventueel nog een Kuifaalscholver tegen zouden kunnen komen.
Onderweg naar de haven natuurlijk honderden Meeuwen maar niks speciaals ook verschillende Bontbekplevieren maar allemaal te ver weg voor een behoorlijke foto.
Bijna bij de haven aangekomen zat er ineens een Rosse Grutto op een stukje gras.
Hier de camera's maar op gericht het was een schrale troost maar goed zo mooi had ik een Rosse Grutto nog niet voor de lens gehad en daar de terugweg in het bijna donker zou zijn hoefde ik ook mijn batterijen niet meer te sparen.
Hier hebben we ons dan ook nog een half uurtje mee kunnen vermaken.

Na dat de vogel verder wegliep en we er meer dan genoeg van hadden besloten we toch maar een biertje te gaan drinken op deze geweldige dip, helaas geen Sneeuwuil wel een erg gezellige dag gehad met als afsluiting nog een mooie zonsondergang.

Helaas het jaar 2014 begint niet zoals 2013 eindigde maar we staan pas aan het begin dus wie weet waar het eindigt met nog zoveel tijd voor ons.
Inmiddels zijn de eerste knallers alweer gemeld helaas te ver weg voor mij om maar even naar toe te rijden.
Er moet natuurlijk altijd wat te wensen overblijven he Zeeland en de west kust zijn nu de gebieden waar je moet zijn maar voor je het weet valt er weer van alles moois in Friesland neer.
De teller staat op 313 dus we zullen zien waar we aan het eind van dit jaar staan.
Dit jaar gaan we eens serieus de jaarlijst bijhouden, vorig jaar bleef de teller op 199 steken daar zullen we dit jaar eens wat aan gaan doen.

Een mooi jaar eindigt mooi.

Langzaam aan komt aan dit geweldige vogeljaar een eind.
Met vele knallers is 2013 een top jaar geworden voor de meeste vogelaars met meerdere hoogtepunten.
En net als we dachten "hier kan niks meer overheen"werd er toch weer een andere mega knaller ontdekt ergens.
Normaal zit ik wat dat betreft in een gunstige provincie maar dit jaar werd er overal wel wat dik's gemeld.
Natuurlijk hadden we in het mooie Friesland een hele dikke met bijvoorbeeld de Roodstuitzwaluw en een Bonte Tapuit.
Maar ook Zeeland had een mooi soort met de Geelsnavelduiker en Groningen met een Withalsvliegenvanger en natuurlijk de Bruinkeelortolaan
Nee ik ga niet alle mooie soorten per provincie noemen maar een Rode rotslijster en natuurlijk de Rossewaaierstaart in Noord-Holland mogen niet ontbreken.
Net zoals de Kleine Klapekster van Zuid-Holland.
En Natuurlijk de Sperweruil van Overijssel.
Dit zijn zomaar een paar hoogte punten van het aflopende jaar en ondanks dat ik hem zelf niet gezien heb de Dwerguil bij Lettele en een Izabeltapuit op de Maasvlakte waar ik dan nog wel op dezelfde dag als de Rossewaaierstaart de Arendbuizerd aan mijn lijst mocht toevoegen.
Het jaar begon goed en eindigt zeker ook goed want dit weekend toch nog twee nieuwe soorten aan mijn lijst kunnen toevoegen met als eerste de Pontische-meeuw.
Nu heb ik niks met meeuwen en lijken die krengen nogal erg op elkaar en hebben ze ook nog eens 5 verschillende kleden.
De pont kreeg ik echter in m'n schoot geworpen.
Ik moest voor wat software in Leeuwarden zijn en en wat me normaal nooit gebeurt gebeurde die dag wel.
Ik draaide de verkeerde kant op en moest de auto dan ook op een parkeerplaats draaien terwijl ik de auto draaide zag ik in een flits twee vogelaars de daar altijd aanwezige meeuwen checken.
Eentje ervan leek verdacht veel op een bekende van mij te weten Jeroen Breidenbach de andere kon ik zo snel niet thuisbrengen maar bleek later Dik Schut te zijn beide bekend van een eerder verhaaltje over een ijsvogelwand.
Snel mijn telefoon gepakt en het nummer van Jeroen gedraaid in eerste instantie reageerde hij even op zijn telefoon maar nam niet op.
Snel even terug gebeld en ja hoor dat was hem, op mijn vraag of er wat tussen zat antwoordde hij ja hoor een pont.
Hierop besloot ik om daar maar snel even heen te rijden en het beest te bekijken.
Aangekomen was Jeroen zo vriendelijk om me het verschil duidelijk te maken tussen de Zilvermeeuwen daar ter plaatse en de Pontische-meeuw  pffff wat een moeilijke beesten.
Ik ben Jeroen en Dik dan ook dankbaar dat ze het beest voor me aanwezen daar was ik alleen nooit uitgekomen.
Helaas kon ik er geen foto van maken voor bewijs maar geloof me zelfs dat is niet eens zo erg.
De tweede kon ik vandaag 14 december toevoegen en dat is wel een knaller.
Voor de echte twitchers niet eens zo spannend die hebben hem wel maar voor mij toch zeker de moeite waard de Witbandkruisbek.
Na al verschillende dagen te zijn gezien en gemeld kreeg ik vandaag de kans om er even heen te gaan.
Mijn vriendin stond op de kerstmarkt in ons dorp en ik had deze middag vrij weinig te doen,zeg maar gerust niks.
In het Noordlaarderbos lopen nogal wat paadjes en staan er op meerdere plaatsen Lariksen waar deze groep op fourageerde, dus mijn keuze was niet eenvoudig,
Na eerst een gebiedje te hebben afgezocht zonder enige Kruisbek besloot ik de andere kant op te gaan omdat ik ze daar eerder hoorde.
Daar stonden verschillende Lariksen waar verschillende groepjes op zaten.
Na deze groepjes goed bekeken te hebben zag ik ineens een duidelijke witte band op een vleugel, yes de Witbandkruisbek was binnen snel de camera gepakt en proberen wat bewijsplaatjes te maken wat redelijk gelukt is de vogel staat er als zodanig herkenbaar op.

Kort nadat ik deze foto gemaakt had vloog de hele groep op en ik besloot samen met de intussen gearriveerde Guido Meeuwissen de groep te volgen.
Na verschillende keren verschillende groepjes te hebben na gekeken vonden we net voor het donker het groepje met de Witband terug, ik kon nog een paar matige foto's maken waarna ik wederom tevreden huiswaarts ging om de boel op de kerstmarkt op te ruimen.

2013 is bijna voorbij voor de meesten een geweldig vogeljaar met zelfs een nieuw jaarrecord, met nog twee weken te gaan is het nog niet duidelijk wat het record zal worden maar ik wens Pieter Doorn proficiat met het nieuwe record.
Voor mezelf sluit ik het jaar tevreden af met een mooi aantal op mijn levenslijst.
Iedereen fijne feestdagen en een vogelrijk 2014 toegewenst.

Knallers en een "gewone" zeldzaamheid

Na de mega knaller de Rossewaaierstaart was het even rustig in ons landje wat zeldzame soorten betreft, de trek was wel grotendeels voorbij en daar de Ezumakeeg helemaal droog stond waren daar weinig steltlopers te bewonderen.
Een kleine drie weken na de Waaierstaart werd er een Kuifaalscholver gemeld in de haven van Lauwersoog.
Het beestje zat er al even alvoor ik de kans kreeg om hem te gaan bekijken.
Op Zaterdag 19 Oktober kreeg ik toch de kans om er eindelijk eens te gaan kijken.
In de haven aangekomen zat er nergens maar dan ook nergens een Aalscholver laat staan een Kuifallie.
Toch maar even doorrijden naar het einde dacht ik en maar eens een blik werpen over de Waddenzee, en verdomd ik had geluk daar was het beest volop aan het duiken gelukkig kon ik het "potloodsnaveltje"goed bekijken en nadat het beest opvloog en richting Schiermonnikoog vertrok ging ik richting huis zonder foto maar met een nieuwe soort.
Op Zondag is meestal ons rij dagje en ik besloot deze keer om toch maar even richting de haven te gaan om misschien toch nog een foto te kunnen maken.
Aangekomen in de haven besloot ik om meteen maar naar achteren te rijden waarbij ik plotseling halverwege een Aalscholver met een wel erg dun snaveltje zag zitten op een kleine 10 meter uit de kant.
Opvallend genoeg was er verder helemaal niemand in de buurt om het beest op de gevoelige plaat te krijgen.
Ik natuurlijk wel zo'n kans kon ik niet laten glippen.

De volgende soort werd al een tijdje gezien in het Drents Fries woud.
Naast de influx van gewone Kruisbekken worden er op dit moment overal Grote Kruisbekken gezien en daar dit nog steeds een redelijk dikke rode soort is besloot ik op een maandag er toch maar even te gaan kijken.
In het Drenst Friese woud werden er dus meerdere gemeld maar voor diegene die het niet kennen daar het is nogal een uitgestrekt gebied het zou dan ook wel even zoeken worden.
Nadat ik mijn auto op de parkeerplaats gezet had liep ik richting de plaats waar ze het laatst gezien waren, daar zag ik een bekend gestalte staan en na mijn vraag of ze er zaten antwoordde Remco Been dat er wel gewone zaten maar de grote nog niet gezien was.
We besloten om samen te gaan zoeken eigenlijk met zijn drieen want Remco had pappa dag en had zijn 3 jarig dochtertje meegenomen.
Nadat we er een tijdje hadden rondgelopen kwamen vanuit een andere kant 4 vogelaars gelopen welke ons wisten te vertellen dat ze verderop wel gezien waren.
Terwijl we stonden te praten kwamen er meerdere groepen en soms een enkele Kruisbek over maar op een gegeven moment kwam er eentje over luid roepend met een plomp papegaai-achtig figuur wat we met de daar aanwezige mensen dan ook konden determineren als grote Kruisbek voor mij een Yesssss weer een lifer binnen dit jaar.
Het was al een krankzinnig vogeljaar maar wat zou de rest van het jaar ons nog brengen?
Het antwoord op die vraag kwam voor mij op 08 november toen werd er een Woestijntapuit gemeld bij Pieterburen.
Die dag kon ik er helaas niet meer heen maar er zou op de daar opvolgende zaterdag vast wel ergens een gaatje zijn om er heen te gaan.
En dat klopte ik kon snel even op en neer naar deze mooie soort weliswaar erg kort maar wel erg mooi kunnen bekijken en natuurlijk de nodige bewijsplaatjes kunnen maken.

Was er vrij druk maar niet zo druk als dat ik verwacht had.
Na een klein kwartiertje genoten te hebben van dit fraaie beestje maar weer huiswaarts gekeerd maar nummer 309 was binnen wat een te gek jaar ik blijf het maar herhalen.
Maar het einde tot nu toe was nog niet daar 12 november werd er door een machinist van de NS een Sperwer-uil gemeld bij Zwolle.
Door de meesten onder ons werd er wat lacherig over gedaan maar er waren in ieder geval wat lokale vogelaars die toch besloten om te gaan zoeken.
Helaas werd er de dagen erna niks meer gevonden wat op een Sperwer-uil leek.
Tot zondagavond de 24ste er ineens een Sperwer-uil gemeld werd te.......................................................... Zwolle ja.
Heel de vogelaars wereld was weer in rep en roer natuurlijk was immers pas de vierde keer dat het beestje in Nederland werd gezien.
Na even nagedacht te hebben kwam ik tot de conclusie dat het beestje er de maandag ook nog wel zou zitten het was namelijk een herontdekking.
Nu de 24ste werd het beestje ineens wel weer gezien maar kwam de melding redelijk laat te laat voor mij om in de auto te springen en met de stille doch grote hoop dat hij er dus de 25ste ook nog wel zou zitten.
Zoals ik hoopte en wel dacht was dit ook het geval en daar ik er die maandagmorgen toch bijna langs kwam het beest onder slechte lichtomstandigheden prima kunnen bekijken en zelfs met de telefoon een digiscoopbewijsplaat kunnen maken.
Twee dagen later was het weer een stuk beter en besloot ik met een collega nog maar eens terug te gaan nu niet zozeer voor de waarneming maar meer voor de foto's.
Natuurlijk blijft het een schitterende vogel en dat was ook te merken aan alle aandacht die het beest kreeg en nog steeds krijgt.
Zelfs de media is er massaal opgedoken en er is dan ook geen zender geweest die er niet enige zendtijd aan gespendeerd heeft met als gevolg een nog grotere toeloop van mensen dan normaal het geval zou zijn met een knaller als dit.

Dezelfde week werd er ook een Swinhoes boszanger gezien bij Kamperhoek deze was de week ervoor geringd op de ringbaan aldaar en werd dus wonder boven wonder teruggevonden.
Ik heb 1 poging gedaan en het daar maar bij gelaten om het beest nu alleen te horen vind ik normaal niet erg maar er heerst ook nogal grote onzekerheid of het wel het geluid is van de zanger.
Nee teveel onzekerheden bij deze soort en ik laat deze dan ook maar aan mij voorbij gaan.
Het jaar is bijna voorbij en kan voor mij niet meer stuk met vele bijzondere en mooie soorten.
Wie weet hoe we het jaar gaan afsluiten we zullen zien.
Maar intussen staat de teller op 310 en dat zijn er zeker 5 meer dan ik had durven hopen.

Rossewaaierstaart

Na alle ellende van de afgelopen week met mijn ex auto en de heerlijke goedmaker met de Steppevorkstaart Plevier had ik niet verwacht om zo snel weer een nieuw verhaaltje te kunnen opschrijven.
Deze week werd er ineens van alles gemeld van de meest zeldzame soorten van Struikriet zanger tot Noordse Boszanger tot Arendbuizerd.
En ineens via het forum op woensdagavond een Rossewaaierstaart, dat zou betekenen dat dat de eerste voor Nederland ooit zou zijn.
Nu was ik de afgelopen week nogal druk met de studie dus echt tijd om ergens een mooie twitch te doen was er niet hoeveel zin ik er ook in had om ergens naar toe te gaan.
Tot Woensdagavond de Rossewaaierstaart gemeld werd dus.
Als ik ergens naar toe zou gaan deze week moest en zou ik daar heen dit was wel zo een megaknaller die kon ik niet laten gaan.
Maar na een kort onderzoekje op het internet bleken de meeste van de vogels na 1 nacht te zijn gevlogen althans in de ons omringende landen waar het beetje eerder was gezien.
De kans dat hij langer dan een dag zou blijven zou dus gering zijn.
Die donderdag werd ik weer een jaartje ouder en mijn familie uit Brabant zou die middag even op vistite komen de kans dat ik hem zou kunnen twitchen werd dus steeds kleiner, de een na de ander ging er heen zo ook Andries die alleen besloot te gaan om 1500 uur, maar ook Geert en Harm Dijkstra al gingen die later.
Ze zouden alle drie op mijn verjaardag komen maar ik kon ze geen ongelijk geven om toch maar naar dat beest te gaan de statistieken lieten immers zien dat het beestje vaak maar 1 dag bleef.
Ik kon het dus helaas niet maken om mee te gaan maar besloot om de vrijdagmorgen met het eerste licht daar ter plaatse te zijn je weet immers maar nooit het was 1 nacht gebleven dus wie weet ook wel twee.
Omdat het de vrijdag was dat ik mijn zoon moest halen en ik toch al vroeg op pad ging besloot Geert Dijkstra om mee te gaan zodat we als we snel waren eventueel de Arendbuizerd nog konden proberen.
Zo gezegd zo gedaan de wekker gezet om 0500 uur en natuurlijk pas om kwart voor 6 wakker.
Snel brood gepakt en geen tijd meer om koffie te zetten dus zonder koffie richting Leeuwarden om Geert op te pikken.
Na een anderhalf uur dom lullen met zijn tweeen waar we erg goed in zijn kwamen we op de plaats van bestemming.
Er was wel 1 vogelaar aanwezig die al snel de duim omhoog stak en melde dat het beest nog aanwezig was maar nu even uit beeld.
Yess hij was er dus nog nu maar hopen dat ik hem snel kon zien en we nog naar de Maasvlakte zouden kunnen gaan moest immers mijn zoon ophalen in Brabant en die staat altijd om 1215 voor zijn school.
Na een kleine drie kwartier er waren intussen meer mensen bijgekomen, kwam het beest eindelijk uit het riet gevlogen en kon ik hem door de telescoop van de eerste vogelaar Sander Haak bijzonder mooi bekijken waarbij het beestje af en toe opvliegend om een insect te vangen mooi zijn staart liet zien waaraan het zijn naam dankt.
Snel een bagger bewijsplaatje kunnen maken en we moesten weer door wilden we nog tijd hebben om de Arendbuizerd binnen te koppen.
 Geen mooie beste foto maar Yesss + 1 en wat voor eentje.

Snel afscheid genomen van de daar aanwezige mensen en rap op weg naar de Arendbuizerd alles bij elkaar hadden we een half uurtje om daar aanwezig te zijn.
Onderweg weer hetzelfde verhaaltje heerlijk dom lullen zodat voor ons beide de tijd wat sneller ging voor het gevoel.
Eenmaal aangekomen op de plaats bestemming bleek het niet zo heel moeilijk deze schitterende soort te zien woww wat een groot beest is dat zeg.
Helaas ver weg en door de warmte trilling niet echt goed mogelijk een goed bewijsplaatje te maken maar gezien des te beter.

Nog even staan kijken en en daarna toch maar richting Brabant vertrokken waar we een kwartiertje te laat aankwamen door verschillende file's.
Maar ik had intussen mijn zoon al gewaarschuwd dus het was geen probleem hierna na een toch al lange dag richting Friesland met voor beide een dik tevreden gevoel.
Nu vragen jullie je misschien af auto was toch overleden? dat klopt maar dankzij mijn overbuurman ben ik toch nog mobiel met een schitterende twitchwagen zolang ik zelf nog geen andere heb.

Nu maar weer afwachten wat de rest van het jaar ons opbrengt maar ik denk dat de meesten onder ons inmiddels al dik tevreden zijn.

Ik in ieder geval wel.

Vervolg

Na mijn 300ste soort gescoord te hebben kon ik me rustig concentreren op mijn terug komst naar Nederland wat mijn werk betreft.
Dit zou inhouden dat er niet heel veel getwitcht zou kunnen worden maar soms heb je nu eenmaal andere prioriteiten.
Na mijn vakantie zou het zover zijn maar voor dat zouden we lekker op vakantie gaan naar Italie.
In Italie hebben we heerlijk kunnen genieten van het weer was er maar 40 graden en van het mooie Garda meer.
Natuurlijk ben ik daar wezen wandelen en de eerste soort die ik zag was een helaas aangereden juveniele Draaihals.
Voor Nederlandse begrippen een zeldzame soort voor daar dus een broedvogel.
Op de berg naast onze camping zag ik voor mij ook twee nieuwe soorten welsiswaar niet voor mijn levenslijst Nederland maar toch erg gaaf om te zien.
Het waren de Alpengierzwaluw en de Rotszwaluw.
Erg gave soorten en ben er dan ook twee keer voor terug gegaan en geloof me de klim er naar toe was zeker geen gemakkelijke klim dus heb me er behoorlijk voor in het zweet moeten werken.
Maar het was me elke druppel meer dan waard.
Terug van vakantie moest er dus verhuisd worden en overgeplaatst dit had meer voeten in aarde dan ik eerst verwachtte dus veel tijd daarmee verloren.
19 Augustus stond in het teken van uitboeken en verhuizen dus de 18de moest ik mijn zoon naar huis brengen na de vakantie.
Omdat er al een week een Bonapartes strandloper zat bij Peazemerlannen besloot ik om voor de terugreis naar Brabant deze voor mij nieuwe soort toch nog even mee te nemen, hij werd vlak voor aanvang terugreis vanuit Italie al gemeld maar was er al een dag of drie niet gezien tot die bewuste zondag dus.
Omdat ik eerder die week geen tijd had u kent het wel na een vakantie tent opruimen auto leegladen wat hier daar weer iets anders afijn een behoorlijk drukke week dus nog.
Maar toen hij die Zondag gemeld werd en ik toch weg moest maar even snel meegenomen nummer 302 was een feit.
Helaas zat het dier ver weg dus zelfs een slecht bewijsplaatje maken was al moeilijk ik bespaar jullie die ellende dan ook hier.
Nummer 303 volgde in dezelfde week en was voor mij een ellendige "gewone" soort namelijk de kruisbek.
Deze vond Jeroen Breidenbach voor me in het fochtelooerveen waar hij het beestje oppikte terwijl het voorbij kwam gevlogen voor ik het goed en wel in beeld had verdween het ook maar daar komen nog wel een keertje foto's van die houden jullie van me tegoed.
Dan de laatste tot nu toe de Steppevorkstaart Plevier na deze eerder in het jaar gedipt te hebben kwam dit beest tot mijn en eigenlijk ieders verassing ineens weer in ons mooie Friesland aanzetten.
Maar ja ben inmiddels weer aan het werk en kon niet eerder weg dan Donderdagmiddag.
Zoals gezegd ik die Donderdagmiddag vol goede moed richting het noorden onderweg even bellen met mn maat Geert Dijkstra of dat beest er nog wel zat.
Tijdens ons telefoongesprek hoorde ik tot mijn grote schrik ineens een nogal raar geratel vanonder de motorkap en zei de auto dat ik hem in de vrijstand moest zetten.
Na dit gedaan te hebben en de auto uiterst rechts op de vluchtstrook geparkeerd te hebben keek ik onder de auto en zag tot mijn spijt dat dit weleens zijn laatste ritje geweest zou kunnen zijn.
De ANWB gebeld en die monteur van hun deelde mijn mening de auto was daar terplaatse overleden.
Snel de auto afgesleept naar Wolvega waar een monteur de motor toch nog even wilde horen auto gestart en heeeeeel snel weer uitgezet inderdaad alle vaste onderdelen van het blok lagen er ongeveer los in een klassieke vastloper gehad dus.
Helaas auto heeft prima zijn dienst gedaan de laatste twee en een half jaar en had er op 1500 km na 400000 opstaan dik tevrdeden dus hij heeft ons vaak naar een mooie twitch gebracht en altijd even betrouwbaar.
Huur auto mee en we zullen wel zien wat we er nu voor eentje gaan halen financieel gezien zal het geen hele dure worden maar dat boeit ook niet als het maar een betrouwbare is.
In ieder geval die dag dus geen Steppevork helaas.
Ook de daarop volgende vrijdag kon ik geen tijd vrijmaken want het oude lijk in Wolvega moest natuurlijk nog leeg gehaald worden.
Zaterdag was echter het beest weer gezien en ik wilde eigenlijk geen risico meer lopen dat ik hem weer zou missen dus besloot ik er toch maar heen te gaan in de huurauto.
In de Bantpolder aangekomen zag ik al snel wat mensen staan met kijkers en telescopen tja dan kan het niet missen he.
Snel de auto neergezet en door een van de daar aanwezige telescopen het beest mooi kunnen zien zelfs even mooi kunnen zien jagen op insecten.
Met wat kunst en vliegwerk een paar bewijsplaten gemaakt die enig sinds de moeite van het laten zien waard zijn.

 Nummer 304 was binnen en ik kon met een tevreden gevoel dan ook weer huiswaarts.
Geen auto en toch een soort van twitch gedaan hoe mooi kan het leven toch zijn.

300 !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Aan alle goeds komt vaak een eind zo ook aan op naar de 300 niet dat het een goed blog is maar voor mij wel een dingetje waar ik een verhaaltje in kwijt kon.
Waarom stoppen zullen mijn weinige bezoekers zich afvragen.
Nou nummer 300 is een feit.
En waarom dan nog doorgaan met een blog genaamd Op naar de 300?
Ik kan natuurlijk altijd mijn belevenissen blijven opschrijven maar ik weet niet eens of dit wel gelezen word.
Ja door twee man die wel reageren wat voor mij als blogger altijd de reden was om door te gaan.

Maar goed rest mij jullie het verhaal tot aan de 300 te vertellen natuurlijk.
Er werd al een tijdje een Roodmus gezien in Limburg nou ja tijdje een dag of 4 en toen er ook nog eens een Grauwe Fitis werd gemeld in Limburg besloot ik er toch maar heen te gaan.
Na een behoorlijk tijdje te hebben staan posten en te hebben rond gelopen kon de Grauwe Fitis worden bijgeschreven welliswaar alleen op zang maar goed waarneming is waarneming nietwaar.
Na de Grauwe snel door gereden richting de Roodmus welke wat makkelijker te doen zou zijn.
Daar aangekomen en na wat zoeken vond Willy hem in een boompje luid zingend.
Toen ik echter aankwam vloog het kreng natuurlijk net op waardoor ik hem alleen weg vliegend kon zien.
Intussen waren er wat lokale vogelaars ter plaatse gekomen en deze vertelden dat dat bij zijn standaard rondje hoorde en we maar geduldig moesten wachten.
na een uurtje gewacht te hebben besloten de lokalen het voor gezien te houden en die vertrokken.
Hadden ze dat maar eerder gedaan na nog geen 5 minuten nadat ze vertrokken waren kwam de mus luid zingend weer op zijn post zitten in het struikje en niet veel later kwam hij zelfs geweldig mooi op een paaltje zitten op nog geen drie meter afstand.
Even later vloog het beest in een rietkraag waar ik vind ik zelf de mooiste plaatjes kon schieten.

Na vele foto,s gemaakt te hebben zijn we weer terug gegaan naar het Brabantse land en ik daarna door naar Duitsland want tja daags erna moest er ook weer gewerkt worden.
Nummer 297 en 298 waren binnen.
Nummer 299 was een totaal onverwachte Kleine Geelpootruiter op de Ezumakeeg.
Omdat het beestje zover weg zat helaas alleen matige bewijsplaten kunnen maken en die vind ik ook niet de moeite waard om hier in mijn blog te verwerken.
Wel heb ik het beest mooi door de telescoop kunnen bekijken en ja met nog eentje te gaan nu was deze toch erg welkom.
De maand Juli is meestal komkommertijd wat vogels betreft en ik had dan ook niet verwacht dat ik deze maand door zou gaan naar de 300.
Maar er zat al enkele dagen een Cettis zanger te zingen in de buurt van Grave Nederasselt en omdat ik me s'avonds toch wat zat te vervelen besloot ik om daar mijn nummer 300 maar van te maken.
Zo gezegd zo gedaan en na een ritje van een half uur kwam ik op de plaats waar het beestje zieh moest bevinden.
Na een kwartiertje geduldig te hebben gewacht liet het dier dan ook eindelijk zijn zang horen en kon ik met een tevreden gevoel en nummer 300 in de pocket terug richting Duitsland na eerst bij een kennis even een heerlijk bakkie koffie te hebben gedronken.
Maar zoals eerder gezegd Juli komkommer tijd nou behalve dan in 2013 want nog geen week later word er een Steppevorkstaart plezier gemeld bij Blija een gehucht niet ver van mijn huis.
Maar helaas was ik op dat moment in Duitsland en werd het beest pas om 2100 uur die avond terug gevonden te laat voor mij om heen te rijden.
Nu moest ik de volgende dag toch in Friesland zijn voor mijn wekelijkse fysiotherapie dus die dinsdagochtend toch maar even een poging gedaan omdat de Plevier s'morgens om 1000 uur nog gezien was.
Daar aangekomen stonden er meerdere mensen te zoeken en ook in de omgeving waren meerdere mensen aan het zoeken helaas zonder succes.
Zonder Steppevorkstaartplevier dus weer huiswaarts met in mijn achterhoofd de kans dat hij eventueel s'avonds nog wel te doen zou zijn.
Die avond werd er tot mijn grote schrik ineens een vervaagde melding gedaan van een Bonte Tapuit ook bij Ferwert samen met mijn vriendin besloot ik om snel maar naar de Steppevork te gaan maar daar niet al te veel tijd aan te besteden omdat dat een moeilijk verhaal zou worden.
Daar aangekomen besloten we dan ook snel door te rijden en onderwijl bellend met Harm Dijkstra die ook onderweg was kwamen we aan bij een plek waar meerdere vogelaars stonden te kijken.
Raam open en gevraagd en ja hoor die hadden de Bonte al in beeld en even later kon ik dan ook mijn nummer 301 bijschrijven en dat in Juli.
Het moet niet gekker worden na de gebruikelijke felicitaties over en weer en een kaartje vol foto's snel naar huis gereden en met een zeer tevreden gevoel naar bed gegaan want het zou weer vroeg dag worden omdat ik daags erna gewoon weer aan het werk moest.
Geen Steppevorkstaartplevier maar een Bonte Tapuit ik noem het gewoon de tweede hoofdprijs.

En na verschillende meldingen van zeldzame soorten nu in Groningen zoals de Terek Ruiter en de Breedbekstrandloper vanavond ineens de melding van een Roodkop Klauwier op nog geen 10 minuten van huis een keiharde Friesland soort dus toch maar snel even meegenomen geen lifer dus ook geen 302 maar wel een schitterende vogel.

We zullen zien wat het jaar ons verder brengt ik heb mijn doel in ieder geval gehaald en ga verder geen doelen meet stellen maar zie wel wat er op mijn pad komt.
Of het blog verder gaat??
Wie weet we zullen zien..

Grauwe Klauwier perikelen en meer.

Zo eindelijk weer een verhaaltje van mijn kant na de mega knallers van begin Mei nu dan even een update met de huidige stand van zaken.
Omdat ik toch nogal wat gewone soorten op mijn lijst moet besloot ik de afgelopen weken me daar eerst maar eens op te concentreren.
1 van die soorten was de Fluiter een vrij algemene zomer gast en gemakkelijk te herkennen aan zijn suiterbal geluid.
Er werd er eentje gemeld bij het gebouw van de provincie Friesland in Leeuwarden en ik besloot om daar deze soort maar "even"te gaan doen maar zoals gewoonlijk met vogels is dat een dingetje waar je nooit zeker van kan zijn en daar aangekomen en het hele gebied te hebben nagelopen moest ik dan ook onverrichte zaken huiswaarts gaan.
Geen nood dit is een soort die vast nog wel komt.
Een dag later besloot ik om het bos in mijn woonplaats eens aan een onderzoekje te onderwerpen en daar aangekomen hoorde ik dan ook al snel het stuiterballetje en kon het beestje ook al snel zien.
Zo Fluiter binnen 290 op de lijst.
Een dag of wat later besloot ik na mijn werk ook nog even naar de Peel te gaan ik was er al een tijdje niet geweest en dat gebied is altijd mooi welk jaargetij je er ook komt.
Daar aan gekomen en wat te hebben rondgewandeld kon al snel 291 worden bijgeschreven namelijk de Wielewaal, duidelijk hoorden we zijn diedeljoo roep door de bossen galmen.
Omdat het zo,n moeilijk te fotograferen beest is helaas geen foto.
Al hoop ik er in de toekomst wel nog een gave plaat van te maken.
Mijn hoop op wat dichter richting de 300 te gaan was gevestigd op de ToH dag van 18 Mei,
voor diegene die niet weten wat dit betekent de Top of Holland dag.
Op deze dag komen een 125 vogelaars naar de drie noordelijke provincies Drenthe Groningen en Friesland om er een zo zeldzaam mogelijke soort te ontdekken.
Op die dag moest het dus mogelijk zijn om een hele stap voorwaarts te doen.
Maar zoals gewoonlijk met het vogelen kan je er niks van zeggen en deze toch erg gezellige dag leverde me een schamele 1 nieuwe soort op te weten de Noordse Stern 292 binnen dus.
Nou dat word me wat dacht ik nog bij mezelf als dat het is voor de maand Mei.
Twee dagen later werd er echter een Noordse Nachtegaal gemeld bij de haven van Lauwersoog en ik besloot dan ook om deze soort midden in de nacht toch maar even te gaan doen.
Het beest zat vanaf een uurtje of 2300 volop te zingen en daar aangekomen kon ik dan ook heerlijk in de stilte genieten van zijn toch wel bijzondere zang.
Omdat dit beest erg moeilijk te zien is overdag is dit een soort die je op geluid moet doen dus geen foto,s helaas maar 293 was een feit en ben er dan ook wel erg blij mee.
Diezelfde zondag zouden mijn vriendin en ik naar de markt gaan in Leek, ik verwachtte dan ook niet dat die dag me nog een soort zou opleveren wat echter wel gebeurde.
Na wat doelloos te hebben rondgelopen op de stik drukke markt besloten we op verzoek van mij nog even richting Drenthe te rijden.
Snel waarneming even gecheckt of er toevallig niks leuk te zien was en wat schetst mijn verbazing er was een kleine Vliegenvanger gezien op slechts 20 minuten van Leek.
Na kortstondig overleg besloten we om er even te gaan kijken.
In het bos aangekomen waar het beestje zich zou bevinden stonden er een man of 3 naar boven te turen in een boom waar het beest zich zou moeten bevinden.
Na een klein kwartiertje mee hebben staan kijken zag ik ineens het beestje zijn naam eer aan doen en wat vliegjes vangen tussen de bladeren.
Geprobeerd er een fatsoenlijke foto van te maken wat me helaas niet lukte wel een foto maar fatsoenlijk?

Het is hem en het is een bewijsplaatje daar houd ook weer alles op 294 binnen 6 te gaan voor m,n doel dit jaar.
De 21ste Mei moest ik voor de baas 4 dagen naar IJsland en omdat daar de Papegaaiduiker zit had ik daar erg veel zin in maar een reisverslag hiervan komt misschien later nog wel eens in een blogje.
Na een enerverend weekje op het mooie IJsland zonder een goede nachtrust kwam ik de 24ste dodelijk vermoeid midden in de nacht thuis maar gelukkig was het hier wel donker.
Daar mijn zoon bij me was en ik nog steeds vermoeid van een drukke week kon ik er die zaterdag niet op uit.
Toch werd het me wel moeilijk gemaakt er werd namelijk een Amerikaanse Goudplevier gemeld bij Paessens en dat is toch wel een behoorlijk harde soort.
Maar zoals gezegd nog steeds flink vermoeid en omdat het al zo'n kort weekend was besloot ik er om toch maar niet heen te gaan.
De zondag werd het kreng weer gemeld maar had mijn vriendin beloofd niet te gaan vogelen en moest het beest dan maar aan me voorbij laten gaan.
S'middags zouden we naar een verjaardag moeten maar mijn zoon moest ook weer richting Brabant ik besloot daarom om maar niet naar de verjaardag te gaan.
Terwijl mijn vriendin naar de verjaardag ging en ik een half uur eerder weg ging dan normaal dacht ik bij mezelf och weet je misschien issie heel makkelijk te doen en daarom toch maar even snel richting Peassens gereden.
Daar aangekomen stond gelukkig Vincent Douwes er met een telescoop en hij had het beest net in beeld.
Hij besloot er wat dichter in de buurt te komen en was druk bezig om zijn kinderen laarsjes aan te laten doen waardoor ik de kans kreeg het beest door zijn telescoop met een zeer stevig windje toch even mooi te bekijken.
Helaas was de wind te hard en de tijd te kort voor mij om er een foto van te maken maar binnen was het beest 295 nog maar 5 voor de 300.
Na weer een weekje van relatieve rust moest ik afgelopen vrijdag op twee plaatsen naar een bruiloft eentje in mijn geboorte plaats Woerden en eentje hier in Friesland.
Daar we niet op twee plaatsen tegelijk konden zijn besloten we dat mijn vriendin de bruiloft van haar nicht zou bezoeken dan zou ik die van mijn neef doen.
Op de donderdagavond lees ik ineens op Facebook dat er op een halfuurtje van Woerden een Kleine Klapekster gezien is.
Grrrrrr een dag te vroeg dacht ik nog bij mezelf.
Maar gelukkig werd het beest afgelopen vrijdag weer gezien en ik ging dan ook al vroeg die kant op want om 1530 begon de ceremonie in het kasteel te Woerden en daar wilde ik toch wel bij zijn.
Aangekomen op de plaats waar het beestje gezien was de auto geparkeerd bij de camping zoals het verzoek was en er even stevig de pas ingezet want ik had toch wel een strak tijdschema.
Gelukkig viel de afstand mee en na 5 minuten lopen zag ik al verschillende vogelaars staan die mij het beestje dan ook al snel aanwezen wat een schitterend beest zeg snel mijn bewijsplaten geschoten en toen maar weer snel vertrokken.

De tijd begon leuk te dringen voor mij en doordat ik dwars door Leiden gestuurd werd met een kleine honderdduizend verkeerslichten kwam ik uiteindelijk toch nog 5 minuten te laat in het kasteel aan.

Stiekem naar binnen geslopen maar mijn neef de bruidegom zag me natuurlijk binnen komen een dikke knipoog en het was weer helemaal goed 296 binnen een gezellige bruiloft gehad wat een afsluiting van de maand Mei.

Nu nog even de Grauwe Klauwier perikelen.

Ik schrijf dit gedeelte omdat ik me mateloos erger aan de manier waarop sommige fotografen omgaan met de natuur en dan met name de vogels.

Ik scheer niet iedereen over 1 kam en er zijn binnen het vogelaars wereldje ook zeker rotte appelen.

Dit verhaaltje schrijf ik echter opdat een ieder weet hoe ik erover denk.

Was laatst met mijn maat Willy in de Peel alwaar we snel even een Grauwe Klauwier wilden bekijken en even snel op de foto wilden zetten.

Aangekomen op de plaats zagen we al snel dat het ging om een paartje in broedbiotoop we besloten om snel wat plaatjes te schieten en waren na twee minuten weer weg.

Kort nadat we wegreden kwam er een auto aangereden en ging precies tegenover het nestelende vrouwtje zitten.

Ik draaide mijn auto en reed op de persoon af met geopend raam en vroeg de man hoe het was en wat hij ging doen.

Hierop kregen we een wazig antwoord over hoe druk het wel niet was en dat hij zolang moest wachten.

Hierop keek ik naar Willy en dan hebben we aan een blik genoeg.

We reden verder en op een strategische plaats besloot ik de kerel en het mannetje klauwier in de gaten te houden om te kijken hoe het beest reageerde.

Zoals te verwachten bleef het mannetje klauwier de hele tijd onrustig op en neer wippen omdat de man met zijn auto net voor zijn ingang stond van het nest.

Na dit een half uurtje te hebben bekeken vonden we het beiden genoeg en besloten de man op zijn gedrag aan te spreken.

Toen we bij de auto van de kerel kwamen zagen we wel dat hij lichtelijk geiriteerd was dat wij er weer waren.

Op mijn vraag waar ie mee bezig was en dat het manntje danig gestoord werd reageerde hij met de woorden das nie waar hij is al 3 keer terug geweest.

Waarop wij meteen zeiden dat dat gelul was omdat we hem in de gaten gehouden hadden.

Ook op de vraag wie hij was reageerde hij erg nors en zei dat we dat wel wisten.

Nou klopt dat ook wel want zijn dialect was zodanig dat we hem herkenden als ene Ja Fra uit helmond.

Hierop vroegen we hem om de plek te verlaten waarop hij zei dat ie dat niet ging doen.

We hebben het er samen over gehad en ik heb daarna besloten om de voorzitter van de vwg de Peel te waarschuwen en tevens een moderator van birdpix aan te schrijven.

Hierop zijn door beide partijen meerdere acties ondernomen met als gevolg dat zodra meneer zijn auto in de buurt van dat nest zet en de politie betrapt hem hij een dikke boete tegemoet kan zien.

Het bleek namelijk dat deze zelfde meneer verleden jaar takken voor het nest had weg geknipt om beter zicht te krijgen.

Ook birdpix heeft inmiddels actie ondernomen door foto's van deze gevoelige soort to na de broedperiode niet meer te plaasten.

Ik erger me dood aan dit soort figuren en al helemaal als ik iemand op een fatsoenlijke manier aanspreek op zijn gedrag een grote bek krijg.

Deze persoon had mazzel dat ik n uniform was en dan beperkt ben in mijn doen ik moest in dit geval dus laten wat ik graag gedaan had.

Ik weet het het is niet de oplossing maar goed zo zit ik nu eenmaal in elkaar.

Nu zit er sinds een paar dagen een Kleine Klapekster en wat schetst mijn verbazing er lopen dus meer van dit soort figuren rond ook deze meneer hoop ik ooit nog eens in het veld tegen te komen en dat ik dan in burger ben en hij een opmerking maakt zoals hij dus tegen een mede vogelaar gedaan heeft.

Ik kan er uren over uitweiden maar doe dat maar niet 4 te gaan.

En hopen voor bepaalde figuren dat ik ze niet tegenkom als ik toevallig eens in mijn spijkerbroek loop.

Ortolaan of toch.......

5 Mei werd er een Ortolaan gemeld op het Robbenoort in Lauwersoog.
Daar het plan was om rond 4 uur naar Leeuwarden te gaan voor het bevrijdingsfestival besloot ik om snel even naar dit schitterende vogeltje te gaan kijken.
Aangekomen op Robbenoort stonden Rick en Durk samen met Marchel al op de weg bij het speeltuintje aldaar.
Na een korte zoektocht vond Rick de ortolaan weer terug en na de eerste bewijsplaatjes vloog het beestje op om aan de andere kant weer in het speeltuintje te vallen en daar vrolijk verder te fourageren.
Daar kon ik redelijk mooie foto's maken.
Na die foto's te hebben bekeken kwam er al snel een discussie opgang dat het toch wel een erg grijze kop was en toch wel behoorlijk bruine baardstrepen.
Hier en daar werd er nog geopperd dat de oogring toch echt geel was maar na het terug kijken kwamen we tot de conclusie dat het toch echt een witte oogring was.
FJ Hoogstra melde het dier dan ook op DBA als een onzekere Bruinkeelortolaan.
Waarna al snel de met stomtoeval in het gebied aanwezige Max Berlijn het beest herkende en meteen uitschreeuwde het is er 1 het is er 1.
Hierna is geschiedenis de ene na de andere auto kwam er aan gescheurd en binnen no time stonden er meerdere personen.
Voor mij werd het tijd te vertrekken en dat was maar goed ook want het werd er een gekkentrein met bijna 200 mensen die het zeer zeldzame beestje wilden zien.
Het was de vierde voor Nederland en de eerste die zich zo goed liet zien.

Dit bericht stond klaar om gepubliceerd te worden tot ik vandaag een app kreeg dat er een Withalsvliegenvanger gezien zou zijn in de Eemshaven in Groningen.

Nu had ik eigenlijk vandaag beloofd om de nieuwe tent voor de vakantie eens op te zetten maar zo'n knaller kon ik toch eigenlijk niet laten lopen dus na wat geslijm van mijn kant en de belofte om chocolade mee te nemen toch maar richting de Eemshaven gereden.

Na een klein uurtje kwam ik er aan en bleek het beestje ontzettend schuw te zijn.

Na een kleine 10 minuten kon ik een eerste blik werpen op dit mooie beest.

En weer een tiental minuten daarna weer wat langer waardoor ik gelukkig de tijd kreeg om mijn bewijsplaatjes te maken .

Hierna nog een paar keer snel gezien maar moest naar huis.

In dit geval maakte ik me er niet druk om ik had hem en na de Bruinkeelortolaan van Zondag komt de teller op 289 nog 11 dus voor mn doel dit jaar.

Rode Rotslijster perikelen

Zo eindelijk weer eens een update van mijn kant na een behoorlijke buikgriep te hebben overleefd.
Op 11 April zag ik een melding van een vermoedelijke Rode Rotslijster verschijnen en het begon behoorlijk te kriebelen onderhuids.
Het zou toch niet waar zijn dat er een Rode Rots zou zitten in Den Helder.
Naarmate de dag vorderde was er nog steeds niks duidelijk over de status van het beestje en eindelijk rond een uurtje of 4 werd dan toch bevestigd dat het om een Rode Rotslijster zou gaan.
Natuurlijk moest ook mijn inwendige maag aangesterkt worden, en rond 1830 uur besloot ik na kort overleg met mijn vriendin toch maar die kant op te gaan.
Het is een Lijster en dat zijn nachttrekkers de kans was dus behoorlijk groot aanwezig dat het beest diezelfde nacht zou vertrekken en dan zou ik mezelf behoorlijk voor mijn kop slaan omdat ik niet geweest zou zijn terwijl het maar een uurtje rijden is.
Snel Geert Dijkstra gebeld en die vond het een strak plan om mee te gaan zoals ook zijn broer Harm.
Door alle toch wel aanwezige adrenaline vergat ik zelfs mijn sigaretten en mijn aansteker zoveel haast had ik om via Leeuwarden naar Den Helder te gaan.
Gelukkig heb ik een voorraadje in mijn auto en al snel waren we met zijn drieen onderweg naar voor alle drie een lifer.
Onderweg werd er druk ge-appt met de daar aanwezige vogelaars of en waar het beest zat.
Hij zat er nog want de eerste mededelingen waren dat het om een man zou gaan.
Aangekomen al hollend naar de plaats waar al meerdere mensen stonden te turen het beest zou op een dak zitten en daarop ergens rondscharrelen.
Al hollend natuurlijk een blik werpend op het dak maar het enige wat daar zat was een Spreeuw.
Althans dat dacht ik want er was gelukkig iemand zo verstandig om een verrekijker te pakken en een kijkje te nemen naar de Spreeuw wat dus geen Spreeuw bleek te zijn maar de Lijster.
Het weer was niet zodanig dat we veel kleur konden onderscheiden en het regende daarbij ook nog wat.
Gelukkig dat August dus het beest herkende.
Na de nodige bewijsplaten gemaakt te hebben en elkaar te hebben gefeliciteerd vertrokken we weer richting Friesland alwaar we een dik uur later aan kwamen en tevreden naar huis gingen.

Niet zo'n denderende plaat maar de adrenaline gierde door het lijf en het was ook nog bagger weer.
Daags erna Besloten Geert en ik om toch de zaterdag maar terug te gaan daar het beest redelijk bleef zitten.
Ik wilde er toch wel betere foto's van want zo vaak komt zo'n beest niet in ons land en als er dan eentje is, is ie vaak na 1 dag weer weg.
Ondertussen was op het forum de discussie hevig opgelaaid over wat het beest nu precies is de ene riep het is een blauwe rots de ander rode en weer anderen houden het op een hybride.
Dit alles omdat het kleed niet overeenkomt met wat de meeste Rode hebben.
Echter mijn vraag is dan wie in Nederland heeft zoveel Rode of Blauwe Rotslijsters gezien dat ze met zekerheid een ruiend juveniel beest zouden kunnen herkennen?
Een ding is echter zeker dat de Blauwe geen rode onder staartveren kan hebben wat dus alleen maar in het voordeel is van Rode Rotslijster.
De Zaterdag erna dus op ons dooie gemak terug gegaan maar zoals gewoonlijk bij een zeldzame vogel waren er na dag 3 eigenlijk alleen de grote lenzen meneren die het beest dan ook continu achter de vodden aan zaten om toch maar zo dichtbij mogelijk te kunnen komen.
Ik ergerde me dan ook al gauw zo erg dat we al snel wegliepen van de grote menigte en rustig afwachten tot de vogel dichterbij kwam.
Dit duurde dan ook niet lang en ik kon dan ook al snel veel betere platen maken dan de eerste dag.

Wat een geweldig mooi beest en erg blij dat ik toch nog terug gegaan ben.
De volgende waarneming volgede al snel toen ik een app kreeg dat er een Roodstuitzwaluw rond zou vliegen bij Lauwersoog.
Het was weer baggerweer en het begon al leuk donker te worden maar het leek me meer dan de moeite waard om toch maar te gaan proberen het beest te zien.
Snel naar de dijk gereden waar Rick al stond en het beestje de laatste 10 minuten uit het oog was verloren.
Al snel kwam er een clubje Boerenzwaluwen druk foeragerend over de dijk aangevlogen en al snel werd duidelijk dat de Roodstuit hier tussen zat door de kijker ondanks het slechte licht was het beestje prima te zien.
Hij kwam zelfs op 5 meter langs gescheert.
Door het slechte licht was het helaas voor mij niet mogelijk om een mooie duidelijke foto te maken. maar door alle perikelen na het plaatsen wil ik hem jullie toch even laten zien.

Tis niet te zien dat het een Roodstuitzwaluw is maar het is hem echt.
Na plaatsing van de foto op waarneming werd het in mum van tijd de topper van het jaar.
Dit waarschijnlijk doordat het natuurlijk een erg wazige foto is en de mensen het erg grappig vonden dat ik hem erbij gezet had.
Doordat er betere foto's gemaakt waren en het beest hier wel duidelijk op te zien was heb ik hem na het plaatsen van die foto's maar snel verwijderd.
Tevreden met de waarneming na een half uurtje weer naar huis gereden.
De laatste twee toevoegingen aan mijn levenslijst zijn twee moeilijk te fotograferen soorten heb hier dan ook geen platen van maar het zijn de Braamsluiper en de Snor die door de harde wind die dag erg onderin bleven zitten.
Door de Rode Rotslijster perikelen is het onzeker wat de status van het beest gaat worden ik hou het op een Rode en tel hem als zodanig mee het aantal nu is 287.
De 300 gaat zeker gehaald worden maar met welke soorten en wanneer is koffiedik kijken wel komt er de Top of Holland dag aan 18 Mei we zullen zien hoever we na die dag staan.

281,282,283 de 300 komt steeds dichterbij

Na mijn verhaaltje van gisteren nu maar even een korte update aan het levenslijst front.
Anderhalve week geleden kreeg ik een App met een foto van een Smelleken en daar dat een schaamsoort van mij is die dus nog steeds ontbrak moest ik hem toch maar eens gaan zoeken.
Zo gezegd zo gedaan zouden jullie nu kunnen zeggen maar niets is minder waar.
Als je het beest kent dan weet je dat het een moeilijk te vinden kreng is eigenlijk.
Zo ook deze na verschillende stukken systematisch te hebben afgezocht en na kortstondig contact met de app verstuurder toch nog maar een laatste stukje nog maar een keertje afspeuren.
En waar valt mijn oog dan op net op het moment dat ik het voor de zoveelste keer wilde opgeven en dat het waarschijnlijk voorlopig nog wel even een schaamsoort zou blijven.

Juist het Smelleken, maar toen ik hem eenmaal in beeld had kon ik snel op de tast mijn camera pakken om de nodige bewijsplaten te schieten wat een geweldig beestje zat daar op een kluit modder.
Voor de duidelijkheid doe ik er ook maar even een gecropte foto bij.
Maar de bovenstaande is om even te laten zien dat het beest perfecte camouflage heeft.

Het is onze kleinste valk maar zeker niet de lelijkste.
Dit werd dus mijn nummer 281 eindelijk na jaren gezocht te hebben.
De nummers 282 en 283 zijn Limburgers die er altijd wel zitten.
Namelijk de Grauwe Gors en de Oehoe.
Beide rode soorten maar altijd wel te doen.
Voor de Gors ben ik al verschijnende keren in Groningen geweest maar daar steeds gedipt.
Nu was Limburg dus eens aan de beurt.
Daar zit ook al jaren de Oehoe te broeden zou dus twee vliegen in 1 klap worden.
Maandagmorgen bleek het een schitterende voorjaars dag te worden en ik besloot dan ook diezelfde middag nog te gaan.
Ik moet van mijn arts veel lopen dus dat zou mooi uitkomen.
Maat gebeld maar die was op dat moment niet thuis afgesproken met zijn vrouw dat als hij binnen een half uur zou bellen ik hem op zou halen.
Wat dan ook ruimschoots binnen de tijd gebeurde.
aangekomen in Puth in het toch wel mooie Limburgs heuvellandschap vonden we al snel de voetbalvelden alwaar de Grauwe Gorzen de afgelopen tijd gezien werden het biotoop aldaar leent zich er ook voor om daar als Grauwe Gors te broeden.
Er stonden al meer vogelaars te speuren maar geen van deze streek genoten van ons Brabanders uit de Peel dus had de beestjes gezien.
Hierop besloten we om terug te lopen naar het voetbalveld waar de beesten steeds gezien werden en na enig speur werk ontdekte ik de eerste in een soort van jeneverbesachtige struiken.Snel Willy geroepen maar die was net te laat om de eerste te zien.
Na er nog een stijf kwartiertje te hebben gewacht lieten de beestjes zich nog mooier zien en konden we beide nog wat foto's maken.

Hierna besloten we nog richting Maastricht te gaan alwaar de Oehoe al op het nest in de st"Pietersberg zit te broeden.
Na een kleine twintig minuten kwamen we daar aan waarop ik de telescoop opstelde en zo een mooie blik in de grot kon werpen waar het beest zit te broeden.
Helaas was het licht niet goed genoeg voor een foto dus dat heb ik maar achterwege gelaten.
Terwijl we daar nog even stonden na te praten met wat lokale limburgers konden we heerlijk genieten van grote groepen overtrekkende Kraanvogels.
Ook onderweg nog enkele grote groepen gezien dat blijft een genot en doet me denken aan een kleine 35 jaar geleden toen dat meer regel dan uitzondering was in de Peel.

282 en 283 waren binnen met als toetje dus de Kranen al met a een heerlijke middag.